به بهانه اکران «چشم و گوش بسته» که جریان سینمایی ایران را نشان میدهد، نگاهی میاندازیم به آثار فرزاد موتمن؛ از بهترین تا بدترین.
۶- جعبه موسیقی – ۱۳۸۶
موتمن با «جعبه موسیقی» سبکی را در پیش میگیرد که در «بیداری» و «سایهروشن» آن را ادامه میدهد. فیلم در فضای بین حقیقت و خیال قدم میزند. «جعبه موسیقی» برای آنکه در ژانر کودک جای گیرد، کمی خشک است و فضای سردی دارد و برای آنکه فیلم بزرگسال باشد، هم از حیث فرم و هم از حیث روایت، چندان راضیکننده نیست. خرده روایتهای زیادی در فیلم وجود دارد که در پایان به سرانجام نمیرسد و «جعبه موسیقی» را به فیلمی آشفته تبدیل میکنند.