نوعی میوه بومی کوه ها و دامنه های جنوب غربی چین است. آنها اکنون در بسیاری از مناطق دیگر جهان، از جمله نیوزلند، که تولید کننده برتر این میوه محبوب است، رشد می کنند. کیوی در بسیاری از مناطق دیگر جهان از جمله ایالات متحده نیز کشت می شود.کیوی برای اولین بار در سال 1904 توسط معلم مدرسه ای به نام ایزابل فریزر به نیوزیلند آورده شد که پس از سفر به چین، دانه های کیوی را با خود به خانه آورد.زمانی که به نام انگور فرنگی چینی شناخته می شد، صادرکنندگان میوه نیوزیلندی به نام کیوی پس از پرندگان کیوی بدون پرواز، که بومی نیوزلند هستند، نام «کیوی» داده شد.محبوب ترین نوع کیوی کیوی هایوارد است، کیوی سبز رنگ که به نام مردی به نام هیوارد رایت، که در دهه 1920 کیوی را در نیوزلند رایج کرد، نامگذاری شده است .کیوی هایوارد بیضی شکل و به اندازه یک تخم مرغ بزرگ است. آنها پوست قهوه ای تیره، گوشت سبز و دانه های ریز سیاه دارند.کیوی ، همچنین به عنوان انگور فرنگی چینی شناخته می شود، میوه ای مغذی و شیرین است.آنها تقریباً به اندازه یک تخم مرغ هستند، با پوست تیره قهوه ای، گوشت سبز یا زرد پر جنب و جوش، دانه های سیاه کوچک و هسته سفید لطیف.در حالی که بسیاری از مردم کیوی را دوست دارند، در مورد اینکه آیا پوست آن باید خورده شود یا نه، اختلاف نظر وجود دارد. از نظر فنی، پوست خوراکی است، اما برخی افراد از بافت تیره آن متنفرند.این مقاله مزایا و معایب خوردن پوست را بررسی میکند تا بتوانید تصمیم بگیرید که آیا میخواهید آن را امتحان کنید یا خیر. در ادامه این مقاله به بررسی خواص پوست کیوی خواهیم پرداخت.
پوست کیوی حاوی آنتی اکسیدان های زیادی است. در واقع، غلظت آنتی اکسیدان بیشتری در پوست نسبت به گوشت میوه وجود دارد پوست منبع خوبی از دو آنتی اکسیدان اصلی است: ویتامین C و ویتامین E .ویتامین C محلول در آب است، بنابراین می تواند با آسیب اکسیداتیو در داخل سلول ها و در جریان خون مبارزه کند.در مقابل، ویتامین E محلول در چربی است و در درجه اول با رادیکال های آزاد درون غشای سلولی مبارزه می کند .از آنجایی که پوست کیوی سرشار از آنتی اکسیدان های محلول در آب و محلول در چربی است، محافظت آنتی اکسیدانی قوی برای کل بدن شما ارائه می کند. آنتی اکسیدان های موجود در پوست کیوی میتواند سبب کلاژن سازی پوست شود و همچنین می تواند با راغدیکال های آزاد مبارزه کند و در نهایت سبب جوانسازی پوست شود.