در روزگاری نهچندان دور، کودکان در کوچهها، حیاط خانه و زمینهای فوتبال محلی ساعتها میدویدند و بازی میکردند. امروز، اما دنیای کودکی در بسیاری از خانهها پشت صفحه موبایل و تبلت و کنسول بازی محدود شده است. کاهش چشمگیر تحرک در میان کودکان ایرانی به مرحلهای رسیده که کارشناسان از آن با عنوان «اپیدمی خاموش بیتحرکی» یاد میکنند؛ اپیدمیای که اگر جدی گرفته نشود، زمینهساز بحرانهای گسترده جسمی و روانی در نسل آینده خواهد بود.
برای بچههای دهههای پنجاه و شصت، بازی کردن در فضای باز، بخش جداییناپذیر زندگی بود و کودکان بدون مربی و اپلیکیشن و بدون آویزان شدن به بزرگترها فعالیت بدنی و تحرک داشتند. به طوری که ساعت ۹ شب نشده، از خستگی خوابشان میبرد. اما تغییر سبک زندگی، گسترش آپارتماننشینی، کوچک شدن آپارتمانها، حذف زمینهای بازی محلی، گسترش ابزارهای دیجیتال و حتی پاندمی کرونا که کودکان را بیش از ۲ سال خانهنشین کرد، بدن کودکان امروز را به نشستن طولانی عادت داده است.