گروه انرژی، قرارداد ۶۰ میلیارد دلاری قطر و چین که در آن قرار است شرکت دولتی نفت قطر انرژی سالانه ۴ میلیون تن LNG به شرکت نفت و شیمی چین (سینوپک) به مدت ۲۷ سال صادر کند از سال ۲۰۲۶ صادرات عملیاتی آن آغاز خواهد شد.
به گزارش بولتن نیوز به نقل از اقتصاد انلاین، در دنیایی که اکنون چندین اقتصاد بزرگ نیاز به مقادیر زیادی گاز با تحویل سریع دارند، قطر به عنوان بزرگترین صادرکننده گاز طبیعی مایع (LNG) همان موقعیت «تولیدکننده نوسان» را در بازار جهانی گاز دارد، که عربستان سعودی به عنوان بزرگترین تولید کننده در بازار نفت آن را حفظ میکرد. با توجه به آنچه که برای کشورهای بزرگ صنعتی در غرب و شرق در خطر است، جای تعجب نیست که قطر عموماً در مسیر دیپلماتیک بین رهبران مؤثر این دو حوزه نفوذ کرده یعنی ایالات متحده و چین، محتاط بوده و تلاش کرده حد وسط را حفظ کند. با این حال، در ماههاسی با «منابع نفت و گاز خاورمیانه» مانند چین بازی میکرد، احتمالا کارتهایش برای نقش بازی کردن به سرعت تمام میشد. اما استراتژی چین به اندازه یک بازی شانسی و تصادفی نیست، زیرا بر ایجاد داراییهای استراتژیک در امتداد مسیرهای قدیمی زمینی و دریایی «جاده ابریشم» متمرکز است که اساس طرح «یک کمربند، یک جاده» (OBOR) امروزی آن را دنبال میکند. اتفاقا دلیل تغییر در برخی رسانهها از استفاده از اصطلاح «یک کمربند، یک جاده» به استفاده از «ابتکار کمربند و جاده» (BRI) این است که چین آن را به این شکل ترجیح میدهد. تبلیغ کنندگان چینی فوقالعاده سخاوتمندانه بودن این پروژه را برجسته میکنند، زیرا پکن «یک کمربند، یک جاده» را بیش از حد امپریالیستی و استعماری میداند. با این وجود، پروژه چین برای «یک کمربند» و «یک جاده» ساده است و آن وصل کردن پکن به عنوان یک مرکز ثقل برای اقتصاد جهان به تمام نقاط از طریق یک کمربند دریایی و جادهای زمینی که شامل ریل و جادههای ترانزیت میشود.