
در حادثهای که سه ماه از آن میگذرد، چهار موشک PrSM آمریکا در آسمان لامرد منفجر شدند و حدود ۷۲۰ هزار ساچمه تنگستن را بر محدودهای مسکونی فرو ریختند.
خبرگزاری مهر، گروه فرهنگ و ادب، زینب آزاد: گاهی یک حادثه تروریستی آنقدر بزرگ است که حتی نمیتوان برایش واژه پیدا کرد. نه به این دلیل که شاهد و سند ندارد؛ بلکه چون ذهن انسان از تصور آن ناتوان است. لامرد قربانی یکی از همین حادثههاست؛ شهری کوچک در جنوب فارس که در چند ثانیه، به آزمایشگاهی برای یکی از مرگبارترین شیوههای کشتار انسان تبدیل شد.
سه ماه از آن روز گذشته است. سه ماه از لحظهای که آسمان لامرد شکافت و چهار موشک در فاصلهای کوتاه بر فراز محلههای مسtyle=”text-align:justify”>جنایت جنگی لامرد تنها متعلق به مردم لامرد نیست. این حادثه بخشی از حافظه ملی ماست؛ زخمی که اگر روایت نشود، دوباره تکرار خواهد شد. وظیفه رسانه، نویسنده، هنرمند و هر انسانی که به کرامت بشر باور دارد، این است که اجازه ندهد نام قربانیان در سکوت گم شود.
شهرهای کوچک هم حق دارند دیده شوند. کودکان شهرهای دورافتاده هم حق دارند در حافظه جهان بمانند. و لامرد، با همه زخمهایش، شایسته آن است که فراموش نشود.

