از تهران منفی یک میآیم روی تهران همکف؛ شهری که زیر بار روزمرگی، ترافیک و دود نفسنفس میزند و مسیرم را کج میکنم سمت جنوب، جایی که تاریخ معاصر این خاک با تمام عظمتش آرام گرفته است.
به گزارش خبرگزاری مهر، روزنامه آگاه نوشت: بهشت زهرا (س)، با آن خیابانهای طولانی و درختان سایهدارش. میان قطعات شهدا قدم میزنم. اینجا بیش از ۳۰۰۰۰ قهرمان خفتهاند؛ ۳۰۰۰۰ روایت ناتمام، ۳۰۰۰۰ قصه که هر کدام میتوانست یک کتاب قطور یا یک راهنمای عملی برای زندگی باشد. اما سهم ما از این گنجینه عظیم چیست؟ قدم زدنهای بیهدف، فاتحهای سرپایی و توقف تنها کنار چند مزار معروف. چرا کسی نیست این ستارههای خاموش را برایمان ترجمه کند؟ در این پهنه وسیع، نه راوی، نه دفترچه و نه سامانهای جامع برای معرفی این لالهها وجود ندارد.
گنجینهای که منتظر کشف است گلزار شهدای بهشت زهرا (س) با ۳۰۰۰۰ سوژه ناب، بزرگترین محتوای فرهنگی کشور را در خود جای داده است. مشکل این است که این محتوا بستهبندی و ارائه نشده است. در کنار مزار چهرههایی چون آیتالله طالقانی، شهید باهنر، شهید رجایی و حتی هنرمندانی چون مرتضی پاشایی، حمید سمندریان و خسرو شکیبایی، این شهدا هستند که شاکله اصلی مقاومت و هویت این آرامستان را میسازند. برای تحقق وصیت شهدا مبنی بر «فراموش نشدن راهشان»، باید از قالب سنتی زیارت فراتر رفت. وقت آن است که کسی سکوت این قطعات را بشکند؛ تا روزی که هر شهروند ایرانی، هنگام قدم زدن در این قطعات، حس کند در حال ورق زدن زندهترین کتاب تاریخ این سرزمین است.