دریاچه ی ارومیه و دلایل خشک شدن آن
دریاچه اُرومیه نام دریاچهای در شمال غربی کشور ایران است. طبق تقسیمات کشوری ایران، این دریاچه میان دو استان آذربایجان غربی و استان آذربایجان شرقی قرار گرفتهاست. مساحت این دریاچه در تابستان ۲۰۱۵ در حدود شش هزار کیلومتر مربع بود که در ردیف بیست و پنجمین دریاچه بزرگ دنیا از نظر مساحت قرار میگیرد.
دریاچهٔ ارومیه، بزرگترین دریاچهٔ داخلی ایران، بزرگترین دریاچهٔ آب شور در خاور میانه، و ششمین دریاچهٔ بزرگ آب شور دنیا است. آب این دریاچه بسیار شور بوده و بیشتر از رودخانههای زرینهرود، سیمینهرود، تلخه رود، گادر، باراندوز، شهرچای، نازلو و زولا تغذیه میشود.
تاریخچه دریاچه ارومیه
یکی از نخستین اشارات به دریاچه ارومیه در کتیبه سده نهم پیش از میلاد مسیح در شلمنسر سوم (سلطنت بین ۸۵۸–۸۲۴ قبل از میلاد) به دو نام در محل دریاچه ارومیه اشاره شده: پرسواه (به معنی ایرانیان یا پارسیان) و ماتای (یا میتانیها). هنوز دقیقاً روشن نیست که این نامها به منطقه یا قبیله یا پیوندی که بین گروهی از نامهای مردم با شاهان وجود داشته اشاره میکند.
دریاچه مرکز پادشاهی منائیای هستند که از کوههای پیرامون دریاچه (سبلان، سهند، کوههای مرزی ایران و ترکیه) سرچشمه میگیرند. اکوسیستم این دریاچه نمونهای شاخص از یک حوضه آبریز بسته است که کلیه روانابهای جاری در رودخانههای حوضه به آن تخلیه میشود. چشمههای کف دریاچه نیز تامین کننده بخشی از آب دریاچه هستند.
به منظور تسهیل در امر حمل و نقل و مبادلات تجاری در منطقه با توجه به موقعیت دریاچه که در میان استانهای آذربایجان غربی و شرقی واقع شده، طرح احداث بزرگراه شهید کلانتری در دهه ۱۳۶۰ مطرح شد و این بزرگراه در سال ۱۳۶۹ در میانه دریاچه به اتمام رسید.
دریاچه ارومیه به عنوان محلی برای تخلیه کلیه روانابهای جاری رودخانهها و ویژگیهای اکوسیستمی خود طی چهار دهه گذشته به دنبال فعالیتهای متعدد در حوزههای مختلف کشاورزی به طور گستردهای از منابع آبی طبیعی خود بیبهره مانده و امروز با بحران خشک شدن روبرو است. میزان متوسط بارش سالیانه در حوضه آبریز به همراه کاهش سطح آب دریاچه، گویای عدم رسیدن حق آبه دریاچه طی این بازه زمانی است.