گذری از تهاجم واژگان تا فردوسی؛ روایت یک دوگانگی چند قرنی!

خبرگزاری مهر – مجله مهر؛ عطیه جواره: «این رستوران تیک اِ وی هم داره؟» احتمالا شما هم این دست از جملات را بسیار شنیده باشید.در اتوبوس، تاکسی، کافی‌شاپ‌ها، حتی در بعضی از برنامه‌هایی که قرار است فرهنگی باشند. جملاتی همانند «می‌خوام این فایل رو آپدیت کنم»، « در این باره فیدبک بدید»، « تمام اجناس آف خوردن». گاهی آن‌قدر از این دست از واژه‌های بیگانه در یک مکالمه ساده چپانده می‌شوند که اگر چشم‌هایتان را ببندید، درست متوجه نمی‌شویما از پس تمامی این سخن‌ها، یک حقیقت همواره واضح است: زبان فارسی هیچگاه نمی‌میرد. فارسی زبانی است که از دل چنگیز و هلاکو و صدها تلاطم دیگر سربلند بیرون آمده است. اما استفاده از واژگان بیگانه از سوی فارسی زبانان، آن هم بدون ضرورت می‌تواند کم کم از یادها محوش کند. از سویی، از یاد رفتن یا نرفتن این زبان شیرین که در دل خود هزاران گنج نهان دارد، دست خود ماست و اکنون زمان ماست تا از میراثی که فردوسی به دست ما داد، یعنی همان زبان زنده‌ و پرتوانی که پس از قرن‌ها فراز و فرود همچنان می‌توان با آن صحبت کرد، خندید، گریست، فکر کرد و آینده ساخت، پاسداری کنیم و اجازه دهیم این میراث ارزنده در گفتار و قلممان جاری باشد تا آیندگانمان نیز از سخن گفتن به این زبان شیرین، لذت ببرند.