پلدختر-در دل طبیعت بکر لرستان، جایی میان کوه و سبزهزار، کلاس درسی شکل گرفته که نه تخته دارد و نه دیوار؛ اما پر از امید است. اینجا، روایت معلمی است که در روزهای جنگ مسیر دیگری را انتخاب کرد.
خبرگزاری مهر- گروه استانها: گاهی آموزش، از چارچوبهای همیشگی خود فراتر میرود و از دیوارهای گچی، نیمکتهای چوبی و زنگهای فلزی فاصله میگیرد و در جایی دیگر، در شکلی دیگر، دوباره متولد میشود.
در روزهایی که-با حمله دشمن صهیونی آمریکایی- بسیاری از کلاسها خاموش شدند و صدای زنگ مدرسه در سکوت فرو رفت، در گوشهای از لرستان، معلمی تصمیم گرفت که آموزش را به هر قیمتی زنده نگه دارد.
این روایت، درباره یک مدرسه نیست؛ درباره یک نگاه است… نگاهی که باور دارد «درس» فان صحبتهایش میگوید: من فقط وظیفهام را انجام دادم. نمیتوانستم اجازه بدهم بچهها از درس عقب بمانند.
اما آنچه او «وظیفه» مینامد، در واقع چیزی فراتر از آن است.
جایی که امید ادامه دارد
این کلاس، شاید امکانات زیادی نداشته باشد؛ اما چیزی دارد که در بسیاری از کلاسهای دیگر کمتر دیده میشود: روح.
روحی که از مهر یک معلم شکل گرفته، و در دل کودکان، ریشه دوانده است.
در روزهایی که بسیاری از درها بسته شد، این کلاس، راهی دیگر باز کرد؛ راهی که نشان میدهد: اگر اراده باشد، آموزش هیچوقت متوقف نمیشود.
و شاید، زیباترین تعریف برای این روایت، همان باشد که در دلش جریان دارد: کلاسی به وسعت آسمان!