ع پاشایی
با دستهبندی آموزهها به گروههای تکی، دوتایی، سهتایی و چهارتایی، ذهن مخاطب را پلهپله با ریشههای ناپاکی مانند طمع، خشم و توهم و پادزهرهای آن بخشندگی، مهربانی و خرد آشنا میسازد. اهمیت تاریخی و معنوی «ایتیووتاکا» در این است که حصارهای جنسیتی و طبقاتی زمانه خود را میشکند و نشان میدهد که درک حقایق عالی و رسیدن به درجات بالای معنوی مقام “سوتپنا” یا ورود به جریان)، در انحصار مردان یا طبقه راهبان نبوده است؛ بلکه یک زن عامی با هوشی سرشار توانسته است به چنان درکی از دهاما برسد که به عنوان یکی از حافظان اصلی و استادان برجسته کلام بودا در تاریخ شناخته شود.
در این کتاب، خواننده با جوهرهی خالص و عملی تعالیم مواجه است که مستقیما بر مسئله اخلاق، تمرکز ذهن و بینش درونی انگشت میگذارد. روایت خوجوتارا، پلی است میان زندگی روزمره و حقیقت غایی، که به مخاطب یادآوری میکند بیداری و رهایی، امری دسترسناپذیر و مختص به عزلتنشینان کوهستان نیست. این متن، نوشتاری تاریخ از قدرت کلام و ظرفیت روح انسانی برای تغییر است که از ورای قرنها همچنان طنینانداز است و تصویری شفاف از تعامل مستقیم مرید و مراد را بدون واسطههای نهادی و تشریفاتی، پیش چشم میگذارد.
کتاب چنین گفت بودا
مترجم:
