احمدرضا تقاء
ز هم می شود که ادبیات را باید به مثابه ی ادبیات بررسی کرد، نه به مثابه ی تاریخ، جامعه شناسی یا هر مقوله ی غیرادبی دیگر. اما اسطوره چنین نیست و چیزی به عنوان بررسی اسطوره به مثابه ی اسطوره وجود ندارد.
حلقه ی پیوند بررسی اسطوره در رشته های گوناگون پرسش هایی است که دراین باره مطرح می شود. سه پرسش اصلی در این زمینه مربوط است به خاستگاه، کارکرد، و موضوع اسطوره. منظور از « خاستگاه » چرایی و چگونگی پیدایش اسطوره، و منظور از « کارکرد » چرایی و چگونگی تداوم آن است. در پاسخ به چرایی خاستگاه و کارکرد اسطوره معمولا به وجود نیازی استناد می شود که اسطوره برای برآورده کردنش پدید می آید و با ادامه ی برآورده کردنش تداوم می یابد. البته این که آن نیاز چیست از نظریه ای به نظریه ی دیگر فرق می کند. منظور از « موضوع » مرجع اسطوره است. برخی نظریه پردازان به تعبیر لفظ گرایانه از اسطوره قائل اند و بنابراین مرجع اسطوره را مرجعی روشن و سرراست نظیر خدایان می دانند، حال آن که برخی دیگر به تعبیر نمادگرایانه از اسطوره قائل اند، که بر این اساس مرجع به نماددرآمده هر چیزی می تواند باشد.