کتاب آیین بودا و هنر ژاپن

ع پاشایی
گ» ساخته شد.
‌2. دوره هیان (794-1185): دوره هیان شاهد ظهور اشکال منحصر‌به‌فرد ژاپنی هنر بودایی بود. نویسنده توسعه بودیسم باطنی (فرقه شینگون و تندای) و تأثیر آن بر هنر، از جمله ایجاد ماندالا و اشیاء آیینی پیچیده را برجسته می‌کند.
‌3. دوره کاماکورا (1185-1333): این دوره با بازگشت به واقع‌گرایی و تمرکز بر فرم انسانی مشخص می‌شود. نویسنده از تأثیر طبقه جنگجو (سامورایی) بر هنر بودایی بحث می‌کند که منجر به خلق مجسمه‌های قدرتمند و البته انسانی شدند. دوره کاماکورا همچنین شاهد ظهور بودیسم ذن بود که زیبایی‌شناسی جدیدی از سادگی و خودانگیختگی را به هنر ژاپنی آورد.
‌4. دوره موروماچی و مومویاما (1336-1600): ذن بودیسم در این دوره‌ها به شکوفایی خود ادامه داد و بر اشکال مختلف هنری از جمله نقاشی با جوهر، طراحی باغ و مراسم چای تأثیر گذاشت. نویسنده چگونگی بیان اصول ذن وابی‌سابی (زیبایی در نقص) و یوگن (عمق اسرارآمیز) در هنر را بررسی می‌کند.
‌5. دوره ادو (1603-1868): دوره ادو دورۀ شکوفایی هنر عامه است. نویسنده تولید چاپ‌های چوبی با الهام از آیین بودا، توسعه سبک‌های جدید نقاشی و تأثیر مستمر زیبایی‌شناسی ذن را بررسی کرده است.