بازنشستگی در گذشته بیشتر به‌عنوان نقطه پایان فعالیت اقتصادی فرد در نظر گرفته می‌شد. افراد پس از سال‌ها کار و تلاش، وارد دوره‌ای می‌شدند که وظیفه اصلی آن استراحت و بهره‌مندی از مستمری بود. این الگو تا حد زیادی با شرایط اقتصادی و اجتماعی دهه‌های گذشته هماهنگ بود؛ زمانی که امید به زندگی کمتر بود و فرصت‌های فعالیت اقتصادی برای سالمندان محدود به نظر می‌رسید.اما در دهه‌های اخیر شرایط به‌طور قابل توجهی تغییر کرده است. امروزه بسیاری از افراد پس از بازنشستگی هنوز از سلامت جسمی و ذهنی مناسبی برخوردارند و می‌توانند سال‌های زیادی به فعالیت‌های مختلف ادامه دهند. از سوی دیگر، تجربه حرفه‌ای و مهارت‌هایی که افراد در طول چند دهه فعالیت به دست آورده‌اند، سرمایه‌ای ارزشمند محسوب می‌شود که اگر بدون استفاده باقی بماند، هم برای فرد و هم برای جامعه نوعی اتلاف منابع انسانی خواهد بود.