امسال که نمایشگاه کتاب تهران بهاجبار از شکل فیزیکی فاصله گرفته و به صورت مجازی برگزار میشود، میتوان آن را به رویدادی تبدیل کرد که «حضور» آن در سطح شهر و میان مردم دیده و شنیده شود.
یادداشت مهمان- تیمور آقامحمدی: قرار بوده نمایشگاه کتاب تهران، جشنی بزرگ برای اهالی کتاب باشد؛ جشنی که نویسنده و خواننده در آن به هم برسند، ناشرها دستاوردهایشان را عرضه کنند و کتاب دستکم برای چند روز هم که شده، به مهمترین موضوع گفتوگوی کشور تبدیل شود؛ اما آنچه در سالهای اخیر دیدهایم، چیزی شبیه یک فروشگاه بزرگ بوده؛ فروشگاهی موقت با برنامههایی در حاشیه.
بهعنوان یک نویسنده، با این شکل از برگزاری چندان همدل نیستم. وقتی امر نه فقط بازار فروش کتاب؛ جشنی که حضورش در شهر حس شود، که مردم را گرد هم بیاورد، که بار دیگر رابطه نویسنده و مخاطب را گرم کند، و در نهایت، شور و معنایی را که زمانی در فضای نمایشگاه جاری بود، دوباره به ما برگرداند.
امسال بیش از همیشه نیاز داریم که کتاب به مرکز گفتوگوی جمعی و پرکردن شکافهای اجتماعی برگردد. و نمایشگاه، حتی اگر مجازی باشد، یکی از معدود فرصتهای مشترک ماست تا دوباره کنار هم بایستیم و از دل ادبیات، توان با هم ادامهدادن بسازیم.
زینب آزاد