بنیاد ملی نخبگان که با مأموریت کلیدی ایجاد اشتغال، تسهیل مسیر حرفه‌ای و نگهداشت نخبگان علمی و فناور کشور تأسیس شد، امروز در یک بن‌بست تاریخی گرفتار شده است. بررسی‌های آماری و میدانی نشان می‌دهد که این نهاد نه تنها در تأمین حداقل نیاز‌های نخبگان موفق نبوده، بلکه با بودجه‌ای که حتی معادل قرارداد چند بازیکن فوتبال بی‌کیفیت خارجی نیست، به نمادی از ناکارآمدی در حفظ سرمایه‌های انسانی تبدیل شده است. در شرایطی که تورم و جراحی‌های ساختار اقتصاد، هزینه‌های زندگی را به شدت افزایش داده‌اند، استعداد‌های درخشان کشور با یک ایمیل ساده راهی بازار‌های جهانی می‌شوند و وعده‌های حمایتی بنیاد در برابر نوسانات ارزی و درآمد‌های دلاری به سرعت رنگ می‌بازند.

تا زمانی که زیرساخت‌های واقعی برای ارزش‌آفرینی اقتصادیِ استعداد‌ها فراهم نشود و منابع مالی متناسب با نیاز‌های کلان آنها تخصیص نیابد، بنیاد ملی نخبگان با ساختار فعلی، تنها یک ناظر منفعل بر روند هدررفت و خروج سرمایه‌های بی‌بدیل انسانی باقی خواهد ماند. بازگرداندن اعتماد و ایجاد اشتغال برای نخبگان، با وعده‌های روی کاغذ و بودجه‌های محقق‌نشده امکان‌پذیر نخواهد بود.

امیرحسین تقی پور