تراژدی قتل کلنل پسیان در تپههای جعفرآباد قوچان، یکی از غمبارترین لحظات تاریخ مقاومت ملی است،او که عمری را در راه پاسداری از مرزها و عزت ایران سپری کرده بود با تحریک استعمار به شهادت رسید.
به گزارش خبرنگار مهر، تاریخ ایران زمین، بر بستری از تلاطمها، تهاجمها و ایستادگیها بنا شده است. این سرزمین به دلیل موقعیت راهبردی و غنای فرهنگی و منابع خود، همواره در کانون توجه قدرتهای سلطهگر قرار داشته و به تبع آن، مفهومی به نام «مقاومت ملی» در خون و ریشه مردمان آن عجین شده است. جنگ، به عنوان یکی از پدیدههای ناگوار اما گریزناپذیر بشری، در تاریخ ایران صرفاً ابزاری برای جهانگشایی نبوده، بلکه در بسیاری از مقاطع، پاسخی مشروع و اخلاقی به تجاوز بیگانه برای حفظ تمام جاری است. تاریخ به ما آموخته است که امنیت و ثبات ایران، جز با تکیه بر اراده ملی و پاسداری از ارزشهایی که پسیان برای آنها جان داد، به دست نخواهد آمد. او معتقد بود «ایران را باید به دست خود ما آباد شود»؛ این جمله نه تنها یک شعار، بلکه یک راهبرد حیاتی برای بقای یک ملت در جهان پرآشوب است. مقاومت پسیان، مقاومت برای «ماندن» نبود، بلکه مقاومت برای «با عزت زیستن» بود. او نشان داد که حتی اگر جسم یک قهرمان در خاک بیفتد، آرمانهای او در رگهای تاریخ جریان خواهد یافت و الهامبخش نسلهای آینده در صیانت از تمامیت ارضی و دریایی و هوایی این سرزمین کهن خواهد بود. ایران، مدیونِ سردارانِ ایستادهای است که سر دادند اما سرزمین ندادند.