تحقیق مختصر درباره ی فرهنگ بومی و قومی ، آداب و رسوم استان زنجان
زَنجانْ مرکز استان و شهرستان زنجان در شمالغرب ایران و از بزرگترین شهرهای آذربایجانینشین ایران است. و براساس آمارنامههای منتشر شده استانداری زنجان دارای ۳۸۶٬۸۵۱ نفر جمعیت در سال ۱۳۹۰ خورشیدی، بیستمین شهر کشور از لحاظ جمعیت محسوب میشود.
فرهنگ بومی زنجان
نام زنجان عربیشده واژه زنگان است. مردم منطقه هنوز هم تلفظ زنگان را بکار میبرند. شهر زنجان در دره زنجانچای (از شاخههای قزلاوزن قرار گرفته و سر راه شوسه و راهآهن تهران به تبریز میباشد. صنایع دستی از قبیل ورشوسازی و نقرهسازی وملیله کاری وچاروق دوزی و چاقوسازی وفرش بافی (فرش زنجان) آن مشهور است.
زنجان از شمال به شهرستان طارم و خلخال و میانه و از مشرق به سلطانیه و طارم و از جنوب به خدابنده و ایجرود و از غرب به شهرستان ماهنشان محدود است و از سطح دریا ۱۶۶۳ متر ارتفاع دارد.
ارتفاع قله سپهسالار که در این استان قرار دارد به ۳۳۱۸ میرسد و بخشهای آن عبارتاند از بخش مرکزی، بخش زنجانرود، بخش قره پشتلو که جمعاً ۳۲۸ پارچه آبادی دارد.
مکان های دیدنی و گردشگری در استان زنجان
امامزاده سید ابراهیم زنجان – مسجد جامع زنجان – بازار زنجان – نمایشگاه و فروشگاین نوع شلوارها که به شلوار بندی معروف بودهاند، آبی نیلی بوده. لازم به ذکر است که افراد روستایی و کمدرآمد شلوار زیر و شلوار رو نداشتهاند و همان شلوار را هم در خانه و هم در بیرون خانه میپوشیدهاند.
پاپوش مردان : کفش مردان را نیز مانند کفش زنان از پوست گاومیش یا گاو «گون» درست میکردهاند. افراد ثروتمند از کفش پاشنه بلند استفاده میکردهاند ولی بقیه مردم کفش پاشنه کوتاه میپوشیدند که به آن « کودری یاتی » میگفتند.
زیورآلات : استفاده از انگشتر بر خلاف مردان که معمولاً از انگشتر عقیق به خاطر ثواب بودن استفاده میکردند در بین زنان معمول نبوده است، البته به هنگام ازدواج حلقهای بین عروس و داماد رد و بدل میشده است. دستبند و گردنبند زنان معمولاً از یک رشته منجوق، سنگ شبه یا شبق « سنگ سیاه براق » و سنگهای زرد رنگ (کهربا) و پشم و عقیق تشکیل میشد. در روستاها معمولاً از سکههای پنجریالی یا دهریالی که زرگرها آنها را با قلابهائی به هم متصل میکردند به صورت سربند – گردنبند و استفاده میشد. سربندها را معمولاً بوسیله پیشانی بند ( در اصطلاح محلی عصابه ) آویزان میکردند.