کارگردان نمایش «صندلیها» که اجرای آن ناتمام ماند با اشاره به جهانبینی اوژن یونسکو از بازتاب بیمعنایی جهان و هشدار از آینده در این نمایش گفت.
علی نجیمی کارگردان نمایش «صندلیها» که چند شبی در اسفند ۱۴۰۴ در تماشاخانه مشایخی به صحنه رفت و پس از آن و با آغاز جنگ متوقف شد در گفتگو با خبرنگار مهر در رابطه با وضعیت اجرای فعلی این نمایش گفت: در رابطه با هر کاری که در بخش فرهنگی انجام میشود، نخستین جایی که آن را مختل میکنند، تئاتر است. ما با هر دشواری که بود و با اینکه بیشتر اعضای گروه دانشجو بودند و تعطیلیهای پیوسته زمستان مانع فعالیت درست ما میشد، توانستیم کار را به اجرا برسانیم و یک هفته در اسفند و تا آغاز جنگ نمایشمان را اجرا کنیم اما بعد از پایان جنگ چون بیشتر بازیگران دانشجویاه دورخوانی کردیم، به متن رسیدیم و راجع به فلسفهاش صحبت کردیم. راجع به نقشها صحبت کردیم، اینکه چرا دارند این کار را میکنند، از کجا آمدهاند و به کجا میخواهند بروند. متن را خیلی دقیق کار کردیم. عوامل و بازیگران به خوانش خودشان از نقش رسیدند، تأثیر آن را گرفتند و بعد به کاراکتر رسیدند. بعد از آن هم اجرای عمومی داشتیم که متاسفانه امکان ادامه اجرا برایمان فراهم نشد.
در این نمایش امیرمهدی خانی، آتنا اسماعیلی و سینا زوبان به ایفای نقش میپرداختند.
در خلاصه داستان این نمایش آمده است: «پیرمرد حکاس یک سخنران حرفهای استخدام کرده که پیام خود را به جهانیان (البته آنچه از آن باقی مانده) مخابره کند. همدست او، سمیرامیس کمک میکند برنامه سخنرانی را بفروشند.»