کیومرث صابریفومنی، ملقب به گلآقا، شخصیت منحصر به فردی بود که توانست در میانه تلاطمهای سیاسی و اجتماعی، سازهای از مدارا بنا کند که هر دو سوی حاکمیت و مردم را به یک نقطه مشترک برساند.
به گزارش خبرگزاری مهر، آگاه نوشت: صابریفومنی در هفتم شهریور ۱۳۲۰ در صومعهسرا متولد شد؛ دورانی که ایران تحت تاثیر پیامدهای جنگ جهانی دوم و اشغال نظامی بود. درگذشت زودهنگام پدر و سنگینی بار معاش بر دوش مادری که در مکتبخانه قرآن تدریس میکرد، صابری را از همان کودکی با مفاهیم رنج و استواری آشنا ساخت. او که تحصیلات خود را در رشته ادبیات تطبیقی دانشگاه تهران به پایان رسانده بود، پیش از آنکه به چهره تبدیل شود، یک معلم بود. این پیشینه آموزشی، در تمام طول فعالیتهای طنزپردازی او نیز سایه افکند؛ چرا که او همواره به طنز به مثابه یک ابزار آموزشی ل شخصی خواند و تا پایان عمر روزه سکوت خود را در این باره نشکست. با این حال، تغییر فضای مطبوعاتی پس از دوم خرداد ۷۶، ظهور طنزنویسانی با سبکهای تهاجمیتر و پیشرفت بیماری سرطان خون، از عوامل احتمالی این تصمیم ذکر شده است. صابری سرانجام در ۱۱ اردیبهشت ۱۳۸۳ چشم از جهان فروبست.
میراث او فراتر از یک مجله باقی ماند. او ثابت کرد که میتوان دردهای یک ملت را روی کاغذ آورد، با تندترین زبانها نقد کرد، اما نجابت را فدای هیجان نکرد. صابری معماری بود که مدارا را نه به عنوان یک شعار، بلکه به عنوان یک سبک زندگی سیاسی بنا نهاد. او به ما یاد داد که طنز، سلاحی برای جنگیدن نیست، بلکه پلی است برای فهمیدن. صابری با عصای معروف و لبخند رندانهاش ثابت کرد که بزرگترین قدرت، در نفوذ آرام و نجیبانه در قلبها و ذهنهاست. میراث او امروز برای جامعهای که تشنه گفتوگو و درک متقابل است، یک ضرورت حیاتی به شمار میرود.