فقط برای خالی بودن جای او در مسیر فرهنگ کتابخوانی، میتوان سالها گریه کرد…!
یادداشت مهمان، فائزه طاووسی، نویسنده: توی یکی از غرفهها ایستاد. کتابی برداشت. کتاب تصویری بود. زیر عکسی نوشته بودند: «آیتالله کاشانی» نگاهی کرد و گفت: «این ایشان نیست».
توی غرفهای دیگر کنار تصویری از جلال آل احمد بدون اینکه نامی زیر عکس باشد، چهرهها را یک به یک شناخت. پدر جلال را نشان داد. از بقیه شخصیتهای توی عکس هم اسم برد.
عجب حافظهای داشت او!
نمایشگاه کتاب امسال مجازی است! در نبود او این مجاز، اندوهناکتر از اس میشود.
کمّیت را میخواست، اما نه بیکیفیت. کیفیت جلد، کاغذ، صفحهآرایی و انتخاب عنوان را گوشزد میکرد. مهمتر از همه کیفیت محتوا را. اینکه کتاب باید نافع باشد، مفید باشد، سازنده باشد؛ نه حتی خنثی و نه مضر.
امسال، نخستین سالی است که آن قدمها در راهروها شنیده نمیشود. نه پرسشی از شمارگان، نه مکثی بر صفحهای تازه، نه تذکری درباره کیفیت کاغذ یا قوت محتوا.
اهل نشر، بزرگترین و جدیترین مخاطب خود را از دست دادهاند. کسی که باور داشت در حمله فناوری و فضای مجازی، کتاب باید سر جایِ خودش باشد.
فقط برای خالی بودن جای او در مسیر فرهنگ کتابخوانی، میتوان سالها گریه کرد…!