خرمآباد- جنگلهای لرستان این روزها در میانه نبردی فرسایشی ایستادهاند؛ نبردی که دشمنش فقط یک آفت یا یک خشکسالی نیست، بلکه مجموعهای از مشکلات درهمتنیده است.
خبرگزاری مهر- گروه استانها: بلوطهای زاگرس آرام نمیمیرند؛ مرگشان تدریجی، خاموش و دردناک است. ابتدا برگها کمرنگ میشوند، بعد شاخهها خشک میشوند و سرانجام درختی که دههها ایستاده بود، به تندیسی بیجان در شیب کوه بدل میشود.
جنگلهای لرستان این روزها در میانه نبردی فرسایشی ایستادهاند؛ نبردی که دشمنش فقط یک آفت یا یک خشکسالی نیست، بلکه مجموعهای از بحرانهای درهمی چرا، اجرای گسترده طرحهای آبخیزداری، احیای خاک، کاشت گونههای مقاوم و مشارکت واقعی مردم محلی، مهمترین اقداماتی است که میتواند روند تخریب را کند کند.
زاگرس فقط مجموعهای از درختان نیست؛ این جنگلها تنظیمکننده آب، خاک، هوا و زندگی میلیونها انساناند. مرگ بلوطها، فقط خاموششدن چند درخت نیست؛ فروپاشی تدریجی یک اقلیم است.
شاید نسل امروز هنوز سایه بلوطهای زاگرس را به یاد داشته باشد، اما اگر روند کنونی ادامه پیدا کند، نسلهای بعد ممکن است این درختان را فقط در عکسها و کتابها ببینند؛ روایت درختانی که روزگاری به یک سرزمین نفس میبخشیدند و آرامآرام، در سکوت، از نفس افتادند.