با اندوهی عمیق و قلبی آکنده از درد، این یادداشت را در پی فاجعه‌ای می‌نویسم که وجدان انسانی را به شدت جریحه‌دار اید از مسئولیت ترمیم و جبران آسیب‌هایی که بر زندگی انسان‌ها وارد شده غافل بماند. بازسازی اعتماد، التیام زخم‌های اجتماعی و حمایت از قربانیان بحران‌ها بخشی جدایی‌ناپذیر از مسیر بازگشت به ثبات و آرامش است. می‌گیرد. اگر چیزی از سال‌ها کار در کنار کودکان آموخته باشم، این است که امید را باید ساخت و از آن مراقبت کرد. برای همان کودکانی که هنوز چشم به آینده دارند، برای همان رؤیاهایی که هنوز می‌توانند جهان را مهربان‌تر کنند، باید همچنان از صلح گفت، از عدالت نوشت و از برابری دفاع کرد.
آینده‌ای امن‌تر تنها زمانی ممکن خواهد شد که وجدان انسانی بر بی‌تفاوتی غلبه کند و اراده‌ای مشترک برای صلح شکل گیرد.  
مقابله با بی‌ثباتی، دفاع از کرامت انسان‌ها و تلاش برای صلح و عدالت، انتخابی اختیاری نیست؛  
این مسئولیتی مشترک است که بر دوش همه‌ی ما قرار دارد.

نوشته: ثریا مطهرنیا، برنده جایزه معلم