واقعه غدیر الگویی بینظیر از «مهندسی فرهنگی مبتنی بر انگیزش» را ارائه میدهد و تعیین جانشین در لحظه وداع، نه یک کنش قدرت، بلکه مراقبت از اضطراب ازدسترفتگی امت بود.
یادداشت مهمان_حمیدرضا جعفری، روانشناس و استاد دانشگاه: واقعه غدیر خم، نه فقط یک انتصاب تاریخی، بلکه پایهگذاری نظریه «جامعهپذیری سیاسی مبتنی بر دلبستگی امن» در اسلام بود. پیامبر اعظم(ص) با توقف کاروان در شرایط سخت و ایجاد «برجستگی شناختی»، به بشریت آموخت که تداوم یک مسیر، نیازمند نهادی استوار بر عهد و شایستگی است.
پرده اول: امسال، تقارن عید سعید غدیر با سالگرد رحلت معمار کبیر انقلاب، امام خمینی(ره) و ایام شهادت رهبر شهید، حضرت آیتالله العظمی خامنهت فرقهگرایانه، بلکه دعوتی است به بازاندیشی در نسبت «عدالت، شایستگی و پیوند عاطفی» در هر ساختار رهبری. این رویداد، هشداری روانشناختی است به تمام جوامعی که پس از رفتن بنیانگذاران، دچار سردرگمی هویت و کشمکشهای قدرت میشوند. درس غدیر این است: تداوم یک مسیر، نیازمند تعهدی شفاف، رهبریِ شایسته، و سیستمی از یادآوریهای جمعی است. این همان نسخه جاودانه «حکمرانی دل و عقل» در فرهنگ انسانی است.»
سیده فاطمه سادات کیایی