معنی و مفهوم شعر آفرینش همه تنبیه خداوند دل است فارسی پایه نهم از سعدی
در این پست، معنی و مفهوم شعر آفرینش همه تنبیه خداوند دل است از سعدی از کتاب فارسی نهم را برای شما دوستان عزیز آماده کرده ایم. با دانشچی همراه باشید.
معنی شعر آفرینش همه تنبیه خداوند دل است
1- بامدادی که که تفاوت نکند لیل و نهار
خوش بود دامن صحرا و تماشای بهار
معنی: در صبحگاه روز بهاری که طول شب و روز آن مساوی است، گشت و گذار در دشت و صحرا و تماشا کردن زیبایی های فصل بهار، بسیار لذت بخش است.
2- آفرینش همه تنبیه خداوند دل است
دل ندارد که ندارد به خداوند اقرار
معنی: آفرینش (این جهان و موجودات آن) برای بیدار کردن و هوشیار کردن دل انسان از جانب خداست. کسی که توجهی به آن نکند و به قدرت خداوند در آفرینش موجودات اقرار نکند، هیچ احساسها هم اگر جمع شوند نمی توانند حق مطلب را ادا کنند.)
11- نعمتت بار خدایا، ز عدد بیرون است
شکر اِنعام تو هرگز نکند شکر گزار
معنی: خدایا همه نعمت های تو انقدر زیادند که قابل شمارش نیستند. به همین دلیل است که هیچ شکرگزاری نمی تواند شکر همه نعمت های تو را بجا آورد.
12- سعدیا، راست رٌوان ، گوی سعادت بردند
راستی کن که به منزل نرسد کج رفتار
معنی: ای سعدی! انسان های درستکار به سعادت و عاقبت بخیری رسیدند. تو هم درستکار باش چرا که انسان منحرف از راه حق، هیچ گاه به مقصد حقیقی (یعنی بهشت) نمیرسد.
پیشنهادی: شعر فضل خدا از سعدی
اختصاصی-دانشچی