تازگی‌ها شکایت جدیدی از کارفرما‌ها به گوش می‌رسد: کارکنان قدرت تفکر مستقل ندارند. یکی از آن‌ها می‌گفت تحصیل‌کرده‌هایی که از دانشگاه‌های برتر استخدام کرده اند، «مدارک معتبر دارند، خودشان را خوب نشان می‌دهند، حرف شنو هستند و از پس کار‌ها بر می آیند.»

اما نگرانی این کارفرما این بود که: «آن‌ها از خودشان فکری ندارند. برای همین دلواپسشان هستم. نمی‌دانم وقتی ۳۵ ساله شوند چه کار می‌توانند بکنند.» در ابتدا شاید تصور شود که مشکل به محیط‌های کاری مرتبط است، اما چنین نیست. کارفرمایان در حوزه‌های گوناگون، از امور مالی تا تبلیغات، فناوری تا پزشکی، عمیقا نگران جوانان باهوش و بلندپروازی هستند که به نظر می‌رسد چشم انداز‌های شغلی آن‌ها به دلیل آموزشی که بیش از حد با مقتضیات گذشته سازگار بوده و برای نیاز‌های آتی به اندازه کافی انعطاف پذیر نیست، محدود شده است. پروفسور مایکل اسپنس، رئیس کالج دانشگاهی لندن، ریشه این معضل را به وضوح پیدا کردند و در کنار آن، با حس بی حوصلگی و رقابت طلبی شان هم مواجه شدند و فهمیدند که این احساسات چگونه مانع تمرکزشان می‌شود.

در دوران پرابهام کنونی، نمی‌توانیم دقیقا بگوییم نیروی کار مفید چه شکلی خواهد بود. اما استخدام کردن فقط بر اساس نیاز‌های الان، خیلی به سرعت قدیمی می‌شود. در حال حاضر، مهارت‌ها و استعداد‌های جامع تری مورد توجه قرار گرفته است: توانایی ساختن چیز‌های جدید نه کپی کردن، تصور کردن حالت‌های مختلف، همکاری با آدم‌های مختلف با دیدگاه‌های گوناگون، و توانایی تغییر و سازگار شدن. این ویژگی‌ها هم در کسانی که رشته‌های هنری خوانده اند پیدا می‌شود و هم در کسانی که متخصص علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات هستند. شاید وقت آن رسیده که به رشته‌های علوم انسانی هم توجه بیشتری شود.

منبع: Financial Times