مروا نبیلی و سینمای آوانگاردش/ آینه‌ای که جرأت نگاه کردنش را نداریم

سینماسینما، شهرام اشرف ابیانه

به بهانه نمایش «خاک سر به مُهر». مروا نبیلی، در سینما تک خانه هنرمندان

( این مقاله به بهانه‌ی نمایش فیلم «خاک سر به مُهر» در خانه هنرمندان تهیه و آماده شد، که به علت ظرف زمانی محدود در جلسه ی پس از نمایش، امکان گسترش شفاهی آن نبود.چون بحث مهمی بود به صورت نوشتاری تنظیم و ارائه گردید)

مقدمه

اما پیش از آنکه انسان جهان مقدس را بپذیرد، و برای آنکه بتواند آن را بپذیرد – یا پیش از آنکه از آن بگریزد، و برای آنکه بتواند بگریزد – همواره دورهای از خودکاویِ روح و سته  و باب شود، می‌توان به چنین ایده​‌آلی امید بست.

در جمع‌بندی نهایی، از این جستار پی می‌بریم، فروغ راهِ گفتن را باز کرد. نبیلی لحظهٔ پیش از گفتن را ثبت کرد. نتیجه آنکه انگار سینمای ایران گفتن را یاد گرفته، اما هنوز بلد نیست قبل از گفتن روی آنچه قصد تصویرسازی دارد تا‌مل کند. شاید به همین دلیل است که، «خاکِ سر به مُهر»، نه فقط فیلمی از گذشته، که آینه‌ای است که هنوز جرئت نگاه کردنش را نداریم .

[۱] تولدی دیگر. فروغ فرخزاد. ۱۳۴۳