مرجان ساتراپی؛ کارگردانی استاندارد و نویسنده‌ای مولف

از نمونه‌های عینی انسان‌هایی که مرگ و زندگی مجدد آنها را همه دیده‌ایم زر امیرابراهیمی بانوی تمام شده ی جهان بازیگری در ایران است که توانست رسالت بازآفرینی خویش را به عنوان « انسان به مثابه معنا » درست انجام بدهد و مجدد مرکز توجه و ستایش بسیاری باشد. مرجان ساتراپی علاوه بر اینکه با «پرسپولیس» در عصر داستان نویسی پسامدرنیستی یک نویسنده مولف و صاحب سبک محسوب می شود در زمینه سینما نیز کارگردانی، دارای استانداردهای فیلم سازی به حساب می‌آید (نمی دانم چرا نمی‌توانم مرگ او را باور کنم و فعل گذشته به کار ببرم)، فیلم «پرسپولیس» ۲۰۰۷ و فیلم «خورش آلو با مرغ» ۲۰۱۱، هر دو جز آثاری هستند که در نوع ساختار آوانگارد تعریف می‌شوند و جزو پتانسیل‌های تاریخ فیلم سازی ایرانیان به حساب می آیند. بازی گلشیفته فراهانی درون گرای درون ریز با آن چشمان بی نظیر در «خورش آلو …» جزو عمیق‌ترین حضورهای یک بازیگر زن بر پرده سینماست.