بندرعباس – هنوز صبح است و کیفهای رنگارنگ روی نیمکتها جا خوش کردهاند اما دیگر خبری از خندههای کودکانه نیست شهدای مدرسه میناب مظلومترین شهدایی که به دست شقیترین انسانها به شهادت رسیدند.
خبرگزاری مهر-گروه استانها-راضیه سالاری:مدرسه که جای امید است، جای رویا، جای فرداهایی که قرار بود پر از لبخند باشد. کودکی که صبح با ذوقِ رسیدن به تخته سیاه از خانه بیرون زد، هیچگاه فکر نمیکرد ظهر همان روز، مادرش پشت درِ بسته مدرسه، چشم به راهِ قدمهایی باشد که هرگز برنمیگردند.
شهدای مدرسه میناب، مظلومترین شهدایی بودند که به دست شقیترین و جانیترین انسانها به شهادت رسیدند. کودکانی که تنها جرمشان معصومیت بود و تنها سلاحشان مداد و دفتر. صبححقوقی ندارد و صرفاً تلاشی برای فرار از مسئولیت است.
این قاضی دادگستری در پایان با اشاره به صلاحیت دیوان کیفری بینالمللی (ICC) برای رسیدگی به این جنایت اظهار داشت: با توجه به اینکه آمریکا عضو اساسنامه رم نیست، تنها راه مؤثر پیگرد بینالمللی عاملان این جنایت، ارجاع پرونده از سوی شورای امنیت سازمان ملل به دیوان کیفری بینالمللی یا پیگیری از طریق دادگاههای داخلی کشورهای دارای صلاحیت جهانی است. دستگاه قضائی ایران نیز میتواند با تشکیل پرونده قضائی و استناد به اصل صلاحیت جهانی، این جنایتکاران را در غیاب محاکمه کند. قاتلان کودکان میناب بدانند که حقوق بینالملل، هرچند با کندی، اما راه خود را برای رساندن قصاص عادلانه به مجرمان جنگی پیدا خواهد کرد.