در سال‌های اخیر، شرایط بازار کار و اشتغال در ایران به یکی از چالش‌های اساسی تبدیل شده است که تأثیرات عمیقی بر زندگی مردم و به‌ویژه جوانان گذاشته است. با افزایش تعداد فارغ‌التحصیلان دانشگاهی و عدم تطابق آنها با نیاز‌های واقعی بازار کار، نارضایتی‌ها و اعتراضات اجتماعی به‌طور فزاینده‌ای در جامعه نمایان شده است.

این وضعیت نه تنها ناشی از مسائل اقتصادی و معیشتی است، بلکه به کم‌کاری دولت‌ها در حوزه اشتغال‌زایی و عدم ارائه برنامه‌های جامع و مؤثر نیز برمی‌گردد. بر اساس آماری که مرکز آمار از وضعیت بیکاری پاییز امسال منتشر کرده بیکاری بین افراد ۱۵ تا ۳۴ سال در کشور دو برابر میانگین کشوری است، در حالی که عدد این جمعیت نسبت به سال گذشته کاهشی بوده است.

بسیاری از جوانان با مدرک تحصیلی بالا، به دلیل عدم وجود فرصت‌های شغلی مناسب،le=”text-align:justify”>با توجه به هرم جمعیتی همواره این مشکل در کشور وجود داشته که میزان فارغ‌التحصیلان ما از دانشگاه‌ها نسبت به بازار کار بیشتر است و این معضلی است که باید با توجه و دقت بیشتری به آن پرداخته شود.

افرادی که فارغ‌التحصیل شده، اما بیکار مانده‌اند، نیازمند فرصت‌های شغلی هستند. دولت معمولاً آمار‌هایی در حوزه اشتغال ارائه می‌دهد با واقعیت موجود در جامعه متفاوت است و به صورت معمول بین ورودی‌ها و خروجی‌های واقعی اشتغال هماهنگی لازم وجود ندارد. باید تلاش کنیم این دو با هم منطبق شوند. تحقق این هدف نیازمند تأمین منابع اعتباری مناسب و ارتباط مستقیم و منسجم دانشگاه‌ها با صنعت و کسب‌وکار‌ها است.

مریم اسفندیاری