دعای عرفه در بردارنده آموزههای عرفانی و عقیدتی ازجمله شناخت خداوند و بیان صفات الهی، یادآوری نعمتهای بیکران الهی بر انسان و حمد و سپاس خداوند بر آنها است.
به گزارش خبرنگار مهر، دعای عرفه امام حسین (ع) دعایی که سیدالشهدا (ع) در روز ۹ ذیالحجه در صحرای عرفات خوانده است. منابع، درباره سال قرائت این دعا، مطلبی ذکر نکردهاند؛ اما محققان این دعا را مربوط به آخرین حج امام حسین (ع) نمیدانند؛ زیرا امام در سفر حجی که قبل از واقعه کربلا بود، در عرفات توقف نداشت. شیعیان این دعا را در روز عرفه در صحرای عرفات و دیگر مناطق دیگر جهان میخوانند. این دعا، در بردارنده آموزههای عرفانی و عقیدتی ازجمله شناخت خداوند و بیان صفات الهی، یادآوری نعمتهای بیکران الهی بر انسدر صورتی که تو به جودت بینیازم کردهای و تویی که معبودی جز تو نیست، خود را به هر چیز شناساندی، پس چیزی جاهل به تو نیست و تویی که خود را در هر چیز به من شناساندی، پس تو را در هر چیز نمایان دیدم و تویی نمایان برای هر چیز، ای که به رحمانیتش چیره شد، در نتیجه عرش در ذاتش پنهان گشته، آثار را با آثار نابود کردی و اغیار را به احاطهکنندگان افلاک انوار برانداختی، ای که در سراپردههای عرشش پردهنشین از این شد که دیدهها او را دریابد، ای آنکه به کمال زیباییاش تجلّی کرد، پس تحقق یافت عظمتش از روی استیلا و برتری، چگونه پنهان شوی و حال آنکه نمایانی، یا چگونه غایب شوی و حال آنکه دیدهبانی و حاضری، همانا تو بر هر کاری توانایی و ستایش ویژۀ خدای یگانه است.