سوادکوه شمالی- نوغانداری در مازندران از دوهزار جعبه در سال ۱۳۸۰ به ۲۰۰ جعبه رسیده است، اما در لفور، زنان سالخورده هنوز با عشق «کرماری» می کنند.
خبرگزاری مهر؛ گروه استانها – سمیه اسماعیل زاده: پروانههای چاق خاکستریرنگ، تخمهای ریز در گوشه یک جعبه کفش، کرمهایی که برگ توت میخوردند و سرانجام پیلههایی که در دیگ بزرگ آب داغ قلقل میزدند و نخ خیس و بلند ابریشم خام از دل آن بیرون کشیده میشد. اینها تصویرهای پراکندهای از خاطرات کودکی من از پرورش کرم ابریشم است.
همراه خواهرم به خانه اقوام و همسایههایی میرفتیم که کرم ابریشم پرورش میدادند و با کنجکاوی کودکانه پیگیر سرنوشت این موجودات کوچک میناسان را نگران میکند.
امروز سنت نوغانداری لفور در مرز میان حافظه و فراموشی نفس میکشد. آنچه در روستاهای لفور میگذرد میتواند هم یک پایان باشد و هم یک امکان. زنان لفوری بیآنکه بدانند چراغدار این میراث تمدنیاند.
برای بسیاری از آنان نوغانداری نه پروژهای برای حفظ میراث که راهی برای کمک به اقتصاد خانواده است؛ اما همین تلاش معیشتی، ناخواسته آخرین رشتههای یک سنت کهن را حفظ کرده است. با این حال، اگر این رشته ظریف به پشتوانهای در اقتصاد و امکانات امروز گره نخورد، دیر یا زود گسسته میشود. آن وقت دیگر، صدای نمنم باران در روزهای آفتابی لفور نخواهد پیچید.