هفته کار و کارگر، یادآور قامت‌های استواری است که بی‌هیاهو، اما با صلابت، ستون‌های اقتصاد و استقلال کشور را بر دوش می‌کشند. کارگران، همان مجاهدان خاموشی‌اند که در جبهه تولید، هر روز با اراده و امید به میدان می‌آیند و با دستانی پینه‌بسته، اما دل‌هایی سرشار از ایمان، چرخ‌های صنعت، کشاورزی و خدمات را به حرکت درمی‌آورند.

سال‌های گذشته، این هفته برای جامعه کارگری حال و هوای دیگری داشت؛ دیدار‌هایی در لبیک به علمدار شهید انقلاب، که در آن صدای کارگران شنیده می‌شد و از تلاش آنان به عنوان ستون پیشرفت کشور یاد می‌گردید. آن دیدار‌ها نه تنها فرصتی برای بیان مطالبات و دغدغه‌ها بود، بلکه نشانه‌ای از جایگاه والای کار و کارگر در نگاه رهبری بود که همواره تولید ملی و عزت اقتصادی را از ارکان اقتدار کشور می‌دانست.

امسال، اما جای آن دیدار صمیمی خالی است. فقدان آن نگاه پدرانه و آن کلام دلگرم‌کننده امامبه خلف صالح امام شهید، حضرت آیت الله سید مجتبی حسینی خامنه‌ای لبیک گفته‌اند که جبهه تولید هرگز خالی نخواهد ماند.

امروز هر دستگاهی که روشن می‌شود، هر محصولی که از خط تولید بیرون می‌آید و هر گامی که برای خودکفایی برداشته می‌شود، در حقیقت اعلام حضوری است از سوی کارگران این سرزمین؛ حضوری که می‌گوید راه پیشرفت متوقف نشده است.

هفته کار و کارگر فرصتی است برای یادآوری این حقیقت بزرگ: اگر ملتی بخواهد روی پای خود بایستد، باید به دستان کارگرانش تکیه کند. دستانی که نه‌تنها ابزار کار، بلکه نماد امید، غیرت و آینده‌سازی‌اند؛ و بی‌تردید تا زمانی که این اراده زنده است، جبهه تولید همچنان استوار خواهد ماند و پرچم پیشرفت بر فراز آن برافراشته خواهد بود.

وحید امینی نژاد

به مناسبت هفته کار و کارگر