امام میراثدار سنتی فکری هستند که در آن مرزهای میان فلسفه، عرفان، کلام و فقه نه به معنای جدایی، بلکه به معنای مراتب مختلف یک حقیقت واحد تعریف میشود.
به گزارش خبرنگار مهر، در تاریخ پرماجرای انقلاب، هیچ روزی مانند دوازدهم بهمن نبود که در آن، مردی از دودمان پیامبران و بر شیوهی آنان، با دستی پرمعجزه و دلی به عمق و وسعت دریا، در میان مردمی شایسته و چشم به راه، چون آیهی رحمت فرود آمد و آنان را بر بال فرشتگان قدرت حق نشانید و تا عرش عزت و عظمت برکشید. و هیچ روزی چون چهاردهم خرداد نبود که در آن، طوفان مصیبت و عزا، بر این مردم تازیانهی غم و اندوه فرود آورد. ایران یک دل شد و آن دل در حسرتی گدازنده سوخت، و یک چشم شد و آن چشم در مصیبتی عظیم گریست.هر چندلح با خدا در یک راستا قرار دارند. ایشان بر اهمیت «نیت» تاکید ویژهای دارند و معتقدند که صورت برزخی اعمال انسان، بر اساس ملکات و نیتهای او شکل میگیرد. این نگاه، اخلاق را به معادشناسی پیوند میزند و مسئولیت فرد را در قبال ساختن هویت جاودانه خود دوچندان میکند.
امام خمینی با بازتعریف نسبت میان خالق و مخلوق، مسیری را گشودند که در آن «خداشناسی» زیربنای «خودشناسی» و «جامعهشناسی» قرار میگیرد. ایشان ثابت کردند که الهیات متعالیه میتواند الهامبخش بزرگترین تحولات اجتماعی باشد و فیلسوف الهی کسی است که نه تنها جهان را با نور عقل میبیند، بلکه با قدرت ایمان، برای اصلاح آن و هدایت بشر به سوی کمال مطلق قدم برمیدارد.