قربانی کردن نماد یک تحول روحی است؛ یعنی انسان باید چیزی از نفس، غرور، دلبستگی یا خودخواهی خود را در راه خدا فدا کند.
خبرگزاری مهر_ گروه دین، حوزه و اندیشه_ عصمت علی آبادی: عید قربان، شکوه تسلیم و اخلاص، و یادآورِ بلندترین آزمونِ بندگی در تاریخ توحید است. این روز بزرگ، فراتر از یک آیین سنتی، مکتبی برای تربیتِ روح و بازنگری در نسبتِ انسان با آفریدگار خویش است. برای واکاوی ابعاد عمیق، فلسفه اخلاقی و پیامهای تربیتی این عید بزرگ، به سراغ حجتالاسلام علی حسنلو، کارشناس و پژوهشگر حوزه دین رفتیم. وی در این گفتوگو با نگاهی جامع و تحلیلی، به بررسی جایگاه این عید در منظومه اندیشه اسلامی و نقش آن در تحول درونی انس درون انسان اصلاح شد».
نگاه ظاهری معمولاً به نتیجه فوری و محسوس توجه دارد، اما نگاه عمیق به آثار ماندگار اخلاقی و ایمانی مینگرد. در نگاه سطحی، ممکن است اصل اهمیت در تعداد قربانیها، شکل برگزاری مراسم یا آداب بیرونی خلاصه شود. ولی در نگاه عمیق، معیار اصلی آن است که این عید تا چه اندازه روح تقوا، عبودیت، سخاوت و ایثار را در انسان بیدار کرده است. این تفاوت، تفاوت میان پوسته و مغز، یا میان صورت و حقیقت است.
همچنین در نگاه ظاهری، ماجرای حضرت ابراهیم(ع) ممکن است فقط یک داستان تاریخی تلقی شود، در حالی که در نگاه عمیق، این داستان به عنوان الگویی همیشگی برای زندگی انسان فهم میشود.