«گذرگاه» با عبور از کلیشههای ژانر امنیتی و روایتی غیرخطی، نفوذ ساختاری را در بستری تاریخی واکاوی میکند؛ اثری که با احترام به شعور مخاطب، استانداردی تازه در درامهای تلویزیونی است.
یادداشت مهمان-محمدصالح حجتالاسلامی- نویسنده سینمایی؛ تلویزیون در سالهای اخیر در ژانر پلیسی امنیتی همواره در دام تقلیل گرایی گرفتار بوده است؛ آثاری که یا در روایت های گل درشت پیش از انقلاب غرق می شدند و یا در مواجهه با مسائل روز، به ورطه شعارهای جناحی سقوط میکردند. اما سریال «گذرگاه» به کارگردانی جواد میرزاآقازاده و نویسندگی امین حسینیون و مصطفی حسینیون، برخلاف جریان معمول، دست به سنتشکنی میزند. این سریال با روایتی غیرخطی و پر تعلیقین جهت حائز اهمیت است که نفوذ را نه یک دشمن خارجی دوردست، بلکه موجودیتی ارگانیک و چسبیده به بافت مدیریتی کشور تصویر میکند. این سریال با شکستن کلیشههای خودی و غیرخودی و نمایش لرزش اعتماد در درون نهادهای امنیتی، به مخاطب امروز احترام میگذارد.
در نهایت، «گذرگاه» گامی رو به جلو در تلویزیون ایران است؛ اثری که ثابت کرده مخاطب برای پذیرش تحلیلهای پیچیده و دور از شعار، کاملاً آماده است.
آزاده فضلی