در پی حملات اخیر دشمن به زیرساخت‌های صنعتی کشور، به‌ویژه مجتمع‌های پتروشیمی و واحد‌های فولادی، یکی از مهم‌ترین پرسش‌ها به نحوه مدیریت بحران، بازسازی ظرفیت‌های تولیدی و آینده اقتصاد صنعتی ایران بازمی‌گردد؛ اقتصادی که بخش قابل‌توجهی از اشتغال، ارزآوری و زنجیره تأمین داخلی به آن وابسته است.

گزارش‌ها از مناطق آسیب‌دیده حاکی از آن است که برخی از این واحد‌ها با خسارات قابل‌توجهی در بخش‌های حیاتی از جمله خطوط تولید، تأسیسات انرژی و زیرساخت‌های لجستیکی مواجه شده‌اند. این موضوع نه‌تنها تولید را در کوتاه‌مدت با اختلال روبه‌رو می‌کند، بلکه به‌واسطه وابستگی صنایع پایین‌دستی، اثرات زنجیره‌ای در کل اقتصاد به‌جا می‌گذارد. از سوی دیگر، حضور گسترده نیروی کار در این صنایع، بُعد اجتماعی بحران را نیز پررنگ‌تر کرده و ضرورت تصمیم‌گیری فوری برای حفظ اشتغال را دوچندان می‌کند.

کارشناسان اقتصادی در چنین شرهای بومی، و تقویت هماهنگی میان بخش‌های دولتی و خصوصی قادر خواهند بود اثرات بحران را مدیریت کرده و حتی در برخی موارد، مسیر بازسازی را به فرصتی برای نوسازی ساختار‌های صنعتی تبدیل کنند.

از منظر زمانی نیز، تداوم یا توقف تهدیدات نقش کلیدی دارد. اگر نااطمینانی‌های امنیتی ادامه یابد، روند بازگشت به شرایط عادی طولانی‌تر خواهد شد، اما در صورت مهار بحران، می‌توان با سیاست‌گذاری دقیق، این دوره را به فرصتی برای نوسازی و تقویت ساختار صنعتی تبدیل کرد.

شرایط کنونی را می‌توان نقطه مهمی برای اقتصاد صنعتی کشور دانست؛ نقطه‌ای که در آن، نحوه مواجهه با بحران، نه‌تنها بر آینده صنایع فولاد و پتروشیمی، بلکه بر کلیت مسیر توسعه اقتصادی کشور در سال‌های پیش‌رو تأثیرگذار خواهد بود.

فاطمه یارمحمدی؛ استاد دانشگاه و فعال اقتصادی