جغرافیا هرگز تغییر نمی‌کند، اما دست برتر در ژئوپلیتیک مدرن دیگر با وسعت خاک یا حتی حجم ذخایر زیرزمینی نفت و گاز تعیین نمی‌شود؛ دست برتر را دستانِ متفکری رقم می‌زنند که می‌توانند این منابع را به ارزش افزوده، فناوری و قدرت استراتژیک تبدیل کنند. در حالی که ادبیات توسعه در فضای رسانه‌ای ما همچنان درگیر بوروکراسی فرسوده، بودجه‌های محقق‌نشده دولتی و راهکار‌های سنتی نگهداشت نخبگان است، در چندصد کیلومتری مرز‌های آبی ما در خلیج‌فارس، یک «جنگ پنهان و بی‌رحمانه برای شکار استعدادها» در جریان است؛ جنگی که برنده آن، نقشه قدرت اقتصادی منطقه را بازنویسی خواهد کرد.

امروز کشور‌های شورای همکاری خلیج‌فارس، به‌ویژه امارات متحده عربی و عربستان سعودی، به این درک راهبردی رسیده‌اند س‌های منطقه‌ای و اقتصاد دیجیتال هستیم.

نهاد‌های متولی داخلی باید از خواب غفلت بیدار شوند و درک کنند که مأموریت آنها دیگر صرفاً مدیریت یک بانک اطلاعاتی از دانش‌آموزان و دانشجویان برتر نیست. آنها در میانه یک بازار رقابتی و ژئوپلیتیک قرار دارند. اگر ساختار حاکمیتی نتواند بستری فراهم کند که نخبه در آن احساس اثرگذاری، رفاه و آینده‌ای روشن داشته باشد، بازارِ تشنه و ثروتمند جنوب خلیج‌فارس این خلاء را پر خواهد کرد. فرار مغز‌ها دیگر به معنای رفتن به دانشگاه‌های غربی نیست؛ امروز مغز‌های ما در همسایگی خودمان، در حال ساختن آینده‌ای هستند که می‌توانست متعلق به ایران باشد.

حسین والایی
یادداشت