به رغم آتشبس شکننده بین ایالات متحده و ایران، بحران اقتصادی جهانی ناشی از بسته شدن تنگه هرمز همچنان ادامه دارد.
به گزارش نشریه فارن افرز، محاصرههای پی در پی، ۲۰ درصد از عرضه جهانی نفت، ۲۰ درصد از عرضه جهانی گاز طبیعی مایع و کالاهای حیاتی مانند هلیوم، آلومینیوم و اوره را در خلیج فارس محبوس کرده و مانع از رسیدن آنها به بازارها شده است. تلاشهای ایالات متحده برای تخلیه کشتیها از تنگه با آتش مجدد موشک و پهپادهای ایرانی مواجه شده است و تعداد بسیار کمی از کشتیها موفق به عبور از آن شدهاند.
تاثیرات اقتصادی این بحران از قبل، شروع به آشکار شدن کرده است: کمبود سوخت و سایر محصولات در شرق آسیا و استرالیا، افزایش سرسامآور قیمت سوخت جت و کاهش تقاضای جهانی نفت برای اولین بار از زمان همهگیری کووید-۱۹ در سال ۲۰۲۰. در ایالات متحده، قیمت بنزین از ۴ دبس پایدار است – البته مشروط بر اینکه ایالات متحده و ایران خصومتها را از سر نگیرند. با این حال، طی چند سال آینده، واشنگتن و شرکای بینالمللیاش باید استراتژیهای بیشتری را برای محدود کردن آسیبپذیری خود در برابر هرگونه بسته شدن تنگه در آینده دنبال کنند. یکی از این استراتژیها، گسترش شبکههای انرژی در خلیج فارس خواهد بود.
مانند بحران دهه ۱۹۷۰، شوک ناشی از جنگ با ایران و بسته شدن تنگه هرمز، صرف نظر از چگونگی یا زمان پایان درگیری، احتمالا اثرات موجی گستردهای خواهد داشت. با این حال، برخلاف بحران قبلی، تهدید ناشی از «سلاح نفتی» جدید ایران احتمالا بسیار پایدارتر خواهد بود. ایران نشان داده است که میتواند تنگه را ببندد و حتی در مواجهه با تمام قدرت یک ابرقدرت جهانی، آن را بسته نگه دارد. بازگشت به وضعیت پیشین، زمانی که کشتیرانی از طریق تنگه تحت نظارت دقیق نیروی دریایی ایالات متحده بدون ریسک فرض میشد، وجود ندارد. در چنین شرایطی ایالات متحده و سایر کشورها، چه در منطقه و چه در جاهای دیگر، ناچار هستند سیستم انرژی جهانی را توسعه دهند./ دنیای اقتصاد