برقراری ارتباط با نوزاد، یکی از مهمترین دغدغههای والدین در سالهای ابتدایی زندگی کودک است. نوزادان پیش از آنکه بتوانند صحبت کنند، نیازها، احساسات و خواستههای خود را از طریق گریه، حرکات بدن و حالات چهره بیان میکنند. با این حال، بسیاری از والدین در تشخیص دقیق خواستههای کودک دچار سردرگمی میشوند و همین موضوع میتواند باعث بیقراری، گریههای طولانی و حتی استرس در خانواده شود.
در سالهای اخیر، استفاده از «زبان اشاره نوزادان» به عنوان روشی مؤثر برای بهبود ارتباط میان والدین و کودک مورد توجه قرار گرفته است. این روش به نوزاد کمک میکند پیش از آنکه توانایی کامل صحبت کردن را به دست آورد، بتواند نیازهای ساده و روزمره خود را با استفاده از حرکات دست بیان کند. برخلاف تصور برخی افراد، زبان اشاره نوزادان به معنای آموزش زبان رسمی ناشنوایان به کودک نیست، بلکه مجموعهای از علائم ساده و کاربردی است که ارتباط را آسانتر میکند.
پژوهشهای مختلف نشان دادهاند
اگر کودک علائم را انجام نداد چه باید کرد؟
باید صبور بود و آموزش را در موقعیتهای واقعی ادامه داد. هر کودک سرعت یادگیری متفاوتی دارد.