روایتی معکوس از جنایت در «بیست و یک»؛ بازی خون و تعلیق در سریال بهزادی

یادداشت مهمان-فرزانه متین-نویسنده سینمایی؛ قاتلان و مجرمان سریالی همیشه با گذشته‌ تاریک و پیشینه‌ روانی خود در تقلا بوده‌اند؛ در واقع گذشته‌ مبهم‌شان، آنها را هل داده که دست به ارتکاب جرم و جنایت بزنند. اکثر آثار تصویری، چه آنها که مبتنی بر واقعیت و در ژانر بیوگرافی عمل کرده‌اند (مانند Monster:The Jeffrey Dahmer Story نتفلیکس که تنهایی مطلق نوجوانی را ریشه‌ قساوت معرفی می‌کند، یا Mindhunter دیوید فینچر که در آن ادموند کمپر از حبس شدن در زیرزمین توسط مادری سلطه‌گر می‌گوید) و چه آنهامسعود خاکباز تا این مرحله به خوبی پازل‌ها را درکنار هم چیده و بهزادی هم تلاش خود را کرده تا داستانی متفاوت و جذاب از آنچه تاکنون در ژانر پلیسی و معمایی بوده، به نمایش بگذارد. هر اپیزود «بیست و یک» پر از غافلگیری است و این مطلوب مخاطب است البته به شرط آنکه به ورطه سقوط نیفتد. اکثر سریال‌های نمایش خانگی شروع خوبی دارند اما در میانه به تدریج افت می‌کنند ‌سپس تبدیل به آثار ضعیف می‌شوند.