در روزگار نمایشگاه مجازی کتاب تهران، وقتی سرعت اطلاعات، معنا را از ما میرباید، رمان همچون پناهگاهی امن، ما را به جهانی عمیقتر از کلمات دعوت میکند.
یادداشت مهمان، تیمور آقامحمدی: امسال که نمایشگاه کتاب تهران بهصورت مجازی برگزار میشود، شاید فرصت مناسبی باشد که کمی جدیتر به رمانهای منتشرشده نگاه کنیم. در سالی پرحادثه و اضطراب، رمان میتواند یکی از معدود فضاهایی باشد که امکان تجربهکردن جهان از زاویهای دیگر را برای ما فراهم میکند؛ اما اصلاً چرا رمان چنین ظرفیتی دارد؟ چه چیزی در این گونه روایی هست که آن را تا این اندازه زنده نگه میدارد؟
در سنت دینی، «کلمه» صرفاً ابزار انتقال معنا نیست؛ خودِ کلمه، کنش است. در قرآن مجید، آفرینش /li>
«بیچهرگان»/ رمان/ علیرضا محمودی ایرانمهر/ سیمرغ؛ داستانی حماسی از نبرد ایرانیان باستان. نویسنده گفته: «آرزوی من این بود که اثری خلق کنم شبیه رمانهای بزرگ تاریخی جهان».
«آنجا»/ رمان/ تیمور آقامحمدی/ سوره مهر؛ رمانی آیندهنگر که در بطن خود با یکی از مهمترین گفتمانهای فکری ایران معاصر وارد گفتوگو شده. نویسنده در این رمان در پی ساخت رؤیایی بزرگ برای ایران است؛ هرچند «مشک آن است که ببوید، نه آنکه عطار بگوید»!
«دایره دف»/ مجموعهداستان/ سید روحالله حسینی/ سوره مهر؛ این کتاب با درک درست امکانهای داستان و توانایی نویسنده در ساخت یک جهان حسی مستقل، از معدود مجموعههایی است که نمیشد در چنین فهرستی نادیدهاش گرفت.
