در این یادداشت، میثم رمضانعلی از «رسانه خیابان» میگوید؛ پدیدهای که در آن خیابان از یک صحنه کنش جمعی به زیرساختی ارتباطی و حامل پیام تبدیل میشود.
یادداشت مهمان-میثم رمضانعلی، پژوهشگر و مشاور رسانه و ارتباطات: اگر بخواهیم دقیق و تحلیلی به پدیدهای که این روزها در شهرهای ایران در حال وقوع است نگاه کنیم، استفاده از تعبیر «حضور مردم در خیابان» به تنهایی کافی نیست. این توصیف، سطحی از واقعیت را ثبت میکند، اما از توضیح کارکرد آن ناتوان است. آنچه در حال شکلگیری است، چیزی فراتر از یک تجمع یا حتی یک کنش سیاسی کلاسیک است. ما با نوعی «رسانه» مواجهایم؛ رسانهای که نه در استودیو شکل میگیرد، نه در تحریریه، و نه حتی در پ فهم دقیقتر این پدیده، باید آن را در نسبت با نمونههای تاریخی نیز بررسی کرد. در انقلاب ۱۳۵۷، خیابان عمدتاً کارکرد بسیج داشت؛ یعنی ابزاری برای گردآوردن نیرو و اعمال فشار سیاسی. در رخدادهایی مانند بهار عربی، خیابان با شبکههای اجتماعی پیوند خورد و شکل جدیدی از کنش جمعی را رقم زد. اما آنچه امروز با آن مواجهیم، مرحلهای فراتر است: خیابان بهعنوان «رسانهای در دل جنگ روایتها» عمل میکند؛ نه فقط ابزار بسیج، بلکه ابزار تولید و تثبیت معنا.
زینب آزاد