سیمین بهبهانی از مردمانی سخن میگوید که در تنگدستی زندگی میکنند، کودکانشان از سنین پایین کار میکنند و در عین حال، بار اصلی فداکاری و مقاومت اجتماعی را بر دوش دارند.
خبرگزاری مهر، گروه فرهنگ و ادب، طاهره طهرانی: در میان اشعاری که درباره وطن سروده شدهاند، بهویژه آثاری که در دوران هشت ساله دفاع ایران در برابر رژیم بعث عراق شکل گرفتند و امروز در قالب «ادبیات پایداری» شناخته میشوند، شعر «دوباره میسازمت وطن» سروده سیمین بهبهانی جایگاه ویژهای دارد. این شعر که در سال ۱۳۶۰ و در سالهای آغازین جنگ سروده شد، از زمان انتشار تاکنون بارها خوانده و بازخوانی شده است، و در جنگ اخیر نیز بارها بر دیوارها و مقابل خانههایی که مورد شعرش تاکید میکند که فتح با خون آن مردمی است که طفل مکتب و مدرسه نرفته شان برای درآوردن لقمه ای نان، خاک از دکانها میروبد. مردمی که در تلاش بسیار برای برکشیدن خود، هیچ تردیدی ندارند؛ و این خود بیان مدرن و معاصری است از آیه ۵ سوره قصص «وَنُرِیدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَی الَّذِینَ اسْتُضْعِفُوا فِی الْأَرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَنَجْعَلَهُمُ الْوَارِثِینَ / و ما اراده داشتیم که بر آن طایفه ضعیف نگهداشته شده در آن سرزمین منّت گذارده و آنها را پیشوایان (مردمان) قرار دهیم و وارث (ملک و جاه فرعونیان) گردانیم.»
طاهره تهرانی