روز عرفه، روزی سرشار از نور، معرفت، توبه و نیایش است؛ روزی که دلهای عاشق در برابر عظمت پروردگار به خضوع میرسند و زبانها با دعا و مناجات، راه قرب الهی را میجویند.
خبرگزاری مهر- گروه دین، حوزه و اندیشه_عصمت علی آبادی :روز عرفه، روزی سرشار از نور، معرفت، توبه و نیایش است؛ روزی که دلهای عاشق در برابر عظمت پروردگار به خضوع میرسند و زبانها با دعا و مناجات، راه قرب الهی را میجویند. در این میان، دعای عرفه بهعنوان یکی از عمیقترین و اثرگذارترین متون عبادی و معرفتی، جایگاهی ویژه در میان مسلمانان، بهویژه شیعیان دارد؛ دعایی که جلوهای روشن از توحید، خودشناسی، عبودیت و عشق به خداوند متعال است.
در مقابل، ائمه دیگر (مانند امام علی (ع)، امام سجاد (ع)، امام باقر (ع) و امام صادق (ع)) نیز دعاهای عرفه یا مناجاتهای مشابهی دارند که هر کدام بر جنبههای خاصی از معرفت، توحید، دعا، یا اخلاق تأکید دارند و از نظر محتوایی بسیار غنی و ارزشمند هستند. به عنوان مثال، دعای عرفه امام سجاد (ع) در صحیفه سجادیه نیز بسیار پرمغز و عرفانی است.
با این حال، دعای منقول از امام حسین (ع) به دلیل ترکیب بینظیر عرفان، حماسه، مظلومیت، و جامعیت معارف، و همچنین جایگاه رفیع ایشان به عنوان سیدالشهدا ، توانسته است بیش از سایر ادعیه، در میان عموم مسلمانان، به ویژه شیعیان، جایگاهی ویژه و منحصر به فرد پیدا کند و به عنوان نماد اوج بندگی و معرفت در روز عرفه شناخته شود.