اصفهان- کارگاههای هنرمندان ایرانی زیر فشار مشکلات بازار و کاهش گردشگری نفس میکشند؛ میراثی فرهنگی که برای بقا به بازتعریف نیاز دارد.
خبرگزاری مهر ، گروه استان ها – مهدی تمیزی*: هر ساله، ۱۰ ژوئن که در تقویم ایرانی با ۲۰ خرداد برابر است، بهعنوان «روز جهانی صنایعدستی» شناخته و گرامی داشته میشود. این روز تنها فرصتی برای بزرگداشت دستساختههای تزیینی استادکاران و هنرمندان نیست؛ بلکه مجالی است برای بازخوانی پیوند ژرف میان «هویت»، «هنر» و «معیشت».
صنایعدستی، زبان بیآلایش فرهنگها و شناسنامه ملتی است که از ذوق و سرانگشتان استادکاران و هنرمندانش برآمده است. در این میان، ایران بهعنوان یکی از کانونهای اصلی تولید صنایعدستیدآور این نکته است که ما در برابر میراث گذشتگان و آینده هنری کشور مسئولیم. صنایعدستی، قلب تپنده فرهنگ ایران است و اگر این قلب در اثر بیتوجهی یا فشارهای اقتصادی از کار بایستد، بخشی از هویت ما برای همیشه خاموش خواهد شد. هنر، در دل سختترین دورانها نیز توانسته است جوانه بزند؛ به شرطی که ارادهای برای «دیدن» و «حمایت» وجود داشته باشد. باید به جای دلسوزیهای شعارگونه، برای خرید محصولی که از دستان یک هنرمند ایرانی برخاسته، ارزش قائل شویم و از آن به عنوان بخشی از زیست روزمره خود نگاهبانی کنیم. باید امید داشته باشیم و پایداری کنیم تا در طوفان، مانا بمانیم همچون سرو آزاد.
* هنرمند هنرهای تجسمی و پژوهشگر