والدینی که همچنان با کدهای اخلاقی دهههای گذشته میاندیشند، در برابر فرزندانی قرار دارند که جهانبینیشان در فضای سیال دیجیتال شکل گرفته است.
به گزارش خبرنگار مهر،جامعه ایران در سدهی اخیر، صحنه یکی از پیچیدهترین رویاروییهای تاریخی میان ارزشهای کهن و الگوهای نو زیستن بوده است. این مواجهه، مشابه تجربه بسیاری از جوامع توسعهیافته، نه به شکل یک گذار آرام و منطقی، بلکه به صورت یک گسست ناگهانی و اصطکاک دائمی رخ داده است. نتیجه این وضعیت، شکلگیری نوعی هویت چهلتکه است که در آن، فرد میان وفاداری به ریشههای سنتی و اشتیاق به مواهب مدرنیته دستوپا میزند.
نخستین و عیانترین جلوهی این تضاد، در دوگانگی میان ف/p>
تضاد میان سنت و مدرنیته در ایران، اگرچه منشأ بسیاری از چالشها بوده، اما میتواند به «موتور محرک تفکر» نیز تبدیل شود. ما نیازمند گذار از وضعیت «انسان دوپاره» به وضعیتی هستیم که در آن، مدرن بودن به معنای نفی ریشهها نباشد و سنتی بودن به معنای ستیز با خرد و پیشرفت تلقی نگردد.توسعه واقعی نه در خیابانهای پرزرقوبرق، بلکه در ذهنهایی رخ میدهد که توانستهاند میان «اصالت» و «معاصرت» صلح برقرار کنند. ایران آینده، متعلق به کسانی است که یاد میگیرند چگونه با ریشههای کهن در اعماق خاک این سرزمین، سر به آسمان دانش و ارزشهای جهانی بسایند. پایان دادن به این جنگ درونی، نخستین گام برای رسیدن به جامعهای آرام، منسجم و پیشرو است.