در دهمین گزارش «خانواده ایرانی» به سرگذشت مردی نیکوکار که تمام عمرش را وقف آبادی و نوسازی ایران کرد، میپردازیم. مردی که شاید نامش را کمتر شنیده باشید، اما یادگارهایش در این سرزمین پابرجاست.
خبرگزاری مهر – مجله مهر: در ایرانزمین، تا همین روزگار نهچندان دور، مردی زندگی میکرد که ثروتش را نه برای خود، بلکه برای آبادانی این خاک صرف کرد؛ برای ساخت مدرسه و بیمارستان و فراهم کردن سرپناهی برای یتیمان. همین منش و نگاه بود که او را به یکی از بزرگترین ایراندوستان این سرزمین تبدیل کرد، مردی که زادروزش به پاس تمامی اقدامات سازندهاش در این مرز و بوم به نام روز ملی بابل، هر ساله در پانزدهم آبانماه جازه ندادند چراغی که پدر برافروخت هرگز خاموش شود و با تعمیر و احداث درمانگاه ها، احداث مدارس، چراغانی کردن مسیر جاده بابل- قائم شهر این راه نیکو را ادامه دادند. امروزه نام سید حسین فلاح نوشیروانی بر سردر دانشگاههایی نقش بسته که هزاران دانشجو از آن برای ساخت آیندهای روشن برای میهنشان فارغالتحصیل میشوند. او ثابت کرد یک بازرگان میتواند بیش از یک دولت برای میهن سازندگی کند. داستان نوشیروانی یادآوری است برای آنکه بدانیم بزرگترین سرمایهگذاری، نه در بازارهای گوناگون اقتصادی، بلکه در محبت به مردم نیازمند و آینده علمی و بهداشت این سرزمین است.