حمله اخیر به سازمان منابع طبیعی و آبخیزداری کشور، حالا بحث تازهای را درباره «بومتروریسم» و هدف قرار گرفتن زیرساختهای علمی و محیطزیستی در درگیریهای نظامی مطرح کرده است.
به گزارش خبرنگار مهر، جنگ فقط با صدای انفجار شناخته نمیشود؛ گاهی بوی سوختگی کاغذهای یک کتابخانه، خاکستر درختان و فروریختن دیوارهای یک مرکز علمی، معنای عمیقتری از ویرانی را روایت میکند. در میان آتش و دود حملات اخیر، این بار نه یک پادگان نظامی، بلکه ساختمانی هدف قرار گرفت که مأموریتش حفاظت از جنگلها، مراتع و منابع طبیعی بود؛ جایی که کارشناسان محیط زیست، نیروهای یگان حفاظت و پژوهشگران حوزه آب و خاک در آن فعالیت میکردند.
شهادت تعدادی از کارکنان و نیروهای یگان حفاظت منابع طبیعیای سالها تحت تأثیر قرار دهد.
اکنون در میان آوار ساختمانها و قفسههای سوخته کتابخانه، پرسشی جدیتر از همیشه مطرح شده است؛ اینکه آیا در جنگهای امروز، محیط زیست و نهادهای علمی نیز به اهداف مستقیم تبدیل شدهاند؟
شاید پاسخ این پرسش را بتوان در تصویری پیدا کرد که بعد از حمله باقی مانده است؛ تصویری از ساختمانی ویرانشده که روزی محل گفتوگوی کارشناسان درباره حفظ خاک، آب، جنگل و آینده زمین بود.
محمد رضازاده