شرایط پسا بحران به ویژه پس از جنگ در هر جامعه‌ای از منظر اقتصادی موقعیت ویژه‌ای برای هر دولت و بنگاه تولیدی فراهم می‌کند، موقعیتی که می‌تواند آینده معیشت و نیروی انسانی را بر سر ۲ راهی تعدیل یا استمرار همکاری با کارگر قرار دهد، موضوعی که تجربه جهانی نشان می‌دهد حفظ اشتغال همواره کم هزینه‌تر از تعدیل نیرو و پرداخت بیمه بیکاری است.

پایان جنگ اگرچه به معنای توقف درگیری‌های نظامی است، اما برای اقتصاد آغاز یک دوره سخت و فرسایشی به شمار می‌آید؛ دوره‌ای که بنگاه‌ها به طور معمول با افت تقاضا، کمبود نقدینگی، اختلال زنجیره تامین به ویژه در بخش مواد اولیه، فرسودگی یا تخریب تجهیزات و نااطمینانی نسبت به آینده مواجه هستند. در چنین فضایی، بازار کار نیز زیر فشارگران ماهر و نیرو‌های کلیدی خطوط تولید در میان باشد.

موضوعی که تجربه کره جنوبی به روشنی نشان داده است که بنگاه‌هایی در زمان سختی نیروی انسانی ماهر و باتجربه خود را حفظ می‌کنند، وقتی بحران تمام می‌شود با قدرت و سرعت بیشتری به میدان بازمی‌گردند. اما بنگاه‌هایی که زودتر از موعد دست به اخراج می‌زنند، سرمایه گرانبهای انسانی خود را از دست می‌دهند و پس از بحران برای جذب و آموزش نیروی جدید، هزینه‌ای چند برابر بیشتر پرداخت می‌کنند.

بدون شک نباید فراموش کرد که همه این اقدامات مستلزم تفاهم مشترک میان کارگران، کارفرمایان و سیاست‌گذاران دولتی است، نقطه‌ای که باید منافع ملی، آینده اقتصاد و تولید و عبور از بحران محور اصلی دغدغه همه آنان باشد.