بر اساس آخرین راستا، تغییر ساختار سنتی بازار کار به سمت دورکاری و فریلنسری در بستر اقتصاد دیجیتال، مانع بزرگی را از پیش‌روی مشارکت زنان و جوانان را برمی‌دارد. این اقدام می‌تواند بدون رخ دادن مهاجرت فیزیکی به مراکز اقتصادی، پویایی بازار کار را افزایش دهد.

با این حال، تحقق این پتانسیل‌ها با یک محدودیت ساختاری مواجه است؛ ورود‌میلیون‌ها متقاضی جدید به بازار کار بدون ایجاد شغل، تنها به بحران بیکاری دامن می‌زند. در واقع، اقتصاددانان بین «ظرفیت مشارکت» (که در ایران بسیار بالاست) و «ظرفیت جذب نیروی کار» تفکیک قائل می‌شوند. چالش اساسی ایران در بخش دوم است؛ جایی که عواملی، چون تحریم‌ها، رشد پایین سرمایه‌گذاری، نااطمینانی اقتصادی و ضعف بخش خصوصی، مانع جذب این نیروی کار انبوه می‌شوند. بنابراین، کلید فعال‌سازی این ظرفیت‌های معطل‌مانده، رفع موانع سرمایه‌گذاری و تقویت زیرساخت‌های اشتغال‌زایی است.
منبع : دنیای اقتصاد شماره 6586
نویسنده:محمدحسین حسینی